Marjolijn kennen we van haar eerdere, uitverkochte voorstellingen over paniek, piekeren en pillen. Haar eerlijke, droogkomische cabaret vol zelfspot is een genre op zich en trekt in heel Nederland volle zalen. In deze voorstelling vraagt ze zich af waarom we het leven toch pas waarderen als er iemand dood is. Of ziek. Kan dat niet wat eerder? Moeten er eerst dooien vallen voordat we voelen dat we leven? Zwarte humor, gevoelige liedjes en schaamteloze verhalen; dat is Van Kooten ten voeten uit. Aan haar zal het niet liggen.

Regie: Anne van Rijn

Het publiek over Van Kooten in ‘Hoe vind je het zelf gaan?’:
“Ik haat cabaret maar wat Marjolijn doet vind ik geweldig. Als je ooit in een dal bent geweest, dan lach je er nu om.”
“Ik heb heel erg gelachen. En ook een paar keer met tranen in mijn ogen gezeten. Ze raakt op de goede plek.”
“Hele mooie liedjes, het is zo herkenbaar allemaal. Vreselijk gelachen.”
“Hoe ze op het podium staat, de Amsterdamse humor die er zo lekker uitknalt, heerlijk.”
“Ik heb zelden een zaal zo lekker zien lachen en meezingen!”
“Het komt echt bij je binnen. Ik heb gelachen en gehuild. En het is allemaal zo herkenbaar.”
“Voor mij is het heel herkenbaar en ik vind het fijn dat ze er zo luchtig over doet. Dat inspireert mij ook.”
“Beter dan therapie!”

Dagblad vh Noorden:
“Van Kooten etaleert geen glamour, evenmin pretenties. Ze verspreidt de kracht, de flair, de intonatie en de ambitie van een theaterpersoonlijkheid met doordacht relativeringsvermogen. Een heerlijk theatermens.”